Overslaan en naar de algemene inhoud gaan

U bent hier

H. (43 jaar): "Speciaal plekje in ons hart."

Gezin met twee kinderen op het strand

"Een plus kwam te voorschijn op de zwangerschapstest. De tranen sprongen in mijn ogen, de paniek raasde door mijn lichaam. 'Dit moet weg', waren de eerste woorden die ik kon uitbrengen. Mijn man en ik hadden twee kinderen in huis en we waren blij dat we eindelijk uit de pampers zijn. Ons gezinnetje was compleet en een derde kindje zagen we niet meer zitten. Dat was voor ons beiden duidelijk. We voelden ons 'stom' omdat we onvoldoende voorzorgen genomen hadden om een zwangerschap te voorkomen. Ik raakte destijds moeilijk zwanger. Ik ben ondertussen 43 jaar en al meerdere jaren gebruiken we geen anticonceptie meer. We waren in de veronderstelling dat ik niet meer zwanger zou raken. We waren wel extra voorzichtig tijdens de vruchtbare dagen

Het was duidelijk dat mijn verstand  'nee' zei, maar mijn hart  'ja'. Mijn lichaam voelde ik veranderen en mijn emoties laaiden op. Na een lang gesprek met mijn man hebben we de beslissing genomen om een afspraak te maken in het abortuscentrum. Mijn man maakte de afspraak aan de telefoon omdat ik niet durfde. De stap was te groot voor me. Ik was er niet aan toe om zelf te bellen. Een kleine week later kregen we een afspraak. Aangekomen in het centrum zaten er nog enkele mensen in de wachtkamer. Ik dacht dat ik er alleen zou zitten, dat ik de enige was in deze situatie. Toch niet.

Het gesprek dat we toen hadden met een psychosociaal medewerkster gaf ons veel steun en ruimte. Eindelijk eens alles aan iemand kunnen vertellen die er begrip voor heeft deed ons veel deugd. Het hielp ons in het aanvaarden van de situatie. Anticonceptie werd ook besproken en we hadden besloten dat mijn man zich zal laten steriliseren. Het is een kleine ingreep en hij vindt het nu zijn beurt is om voor 'de anticonceptie te zorgen'.

De zes dagen bedenktijd waren heel intens. Mijn lichaam kon niet ontkennen dat ik zwanger was. Gelukkig had ik veel steun aan mijn man. Op de dag van de curettage waren we opgelucht dat het eindelijk zover was. De arts die de abortus uitvoerde was heel geruststellend en zorgzaam. De fysieke pijn van de ingreep was minder lastig dan het verdriet dat ik voelde. De verpleegkundige die me bijstond merkte dit op en steunde me. Ook mijn man was er voor me. Teruggekomen thuis kon ik eindelijk terug ademen. Ik voelde veel verdriet maar het was de juiste beslissing. Het zal ons altijd bijblijven maar we hebben het een speciaal plekje gegeven in ons hart. Nu nog steeds."

Meer informatie

Waar kan je terecht als je ongepland zwanger bent?

Hoe betrouwbaar is natuurlijke anticonceptie (rekenen op de cyclus)?

Hoe verloopt een abortus?

Meer getuigenissen

Delfine (22 jaar): "Ik wou altijd al graag jong mama worden, maar zoiets kan je natuurlijk niet forceren."

Tine (36 jaar): "Voel je niet schuldig als er iets fout loopt met je anticonceptie."

Liza (32 jaar): "De pil ben ik beu. Ik zou liever mijn eigen cyclus behouden."